Kult Świętych w Kościele Katolickim, to piękne świadectwo świadków wiary, miłości i nadziei. Kościół odkrywany jako wspólnota, świętych obcowanie pamięta o czcigodnych naśladowcach Chrystusa, zarazem przypominając, że najwyższa cześć i chwała należą się tylko Bogu. Wiele by można mówić, pisać, ale chciałbym dla pogłębienia tego tematu, zobaczenia bogactwa treści obecności świętych odesłać do artykułu mojego wykładowcy i zarazem mądrego praktyka liturgii księdza Profesora dra hab. Stanisława Araszczuka, wykładowcy na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu. Artykuł ten znajduje się w Anamnesis 45: http://www.kkbids.episkopat.pl/uploaded/a45/Anamnesis45-4c.pdf
Refleksyjna lektura, ufam, że spowoduje, iż nie będziemy umieszczali na ołtarzu obrazów świętych i błogosławionych, stawili figur górujących nad ołtarzem, albo w prezbiterium umieszczali po kilka wizerunków tego samego świętego. Jednakże treść wypowiedzi Księdza Profesora jest znacznie bardziej pogłębiona i pokazuje nam nie tylko „ars”, ale także sens.

Wskazania liturgiczne:
„W nowych kościołach nie należy nad ołtarzem umieszczać ani figur, ani obrazów Świętych. Nie powinno się również na mensie ołtarza umieszczać relikwii Świętych, gdy się je wystawia do uczczenia przez wiernych”.
(Obrzędy poświęcenia kościoła i ołtarza nr 10)

„Dwoma rzutami kadzielnicy okadza się relikwie i obrazy Świętych wystawione do publicznej czci, i to tylko na początku celebracji, po okadzeniu ołtarza”.
(OWMR 277)
„Kalendarz Liturgiczny Diecezji Zielonogórsko – Gorzowskiej. Rok Pański 2017” s. 83

Ks. Andrzej Hładki